تأمین منابع مالی و مدیریت صحیح آن‌ها از جمله ارکان پایداری تشکل‌های اجتماعی به شمار می‌رود. نخستین نکته‌ی حائز اهمیت در تأمین منابع مالی، توجه به تنوع منابع مالی است. اتکا به یک منبع واحد، نظیر حمایت‌های دولتی یا خیرین خاص، می‌تواند تشکل را در معرض مخاطرات مالی قرار دهد. بنابراین، تشکل‌ها می‌بایست در جستجوی منابع مالی متنوع، از جمله خیرین کلان و خرد، منابع مسئولیت اجتماعی شرکتی، کمک‌های دولتی و حتی منابع برون‌مرزی باشند. این تنوع، تشکل‌ها را در برابر نوسانات ناگهانی در منابع مالی، مقاوم‌تر ساخته و امکان تداوم فعالیت‌ها را در هر شرایطی فراهم می‌آورد.

علاوه بر تنوع، توجه به مولدسازی و پایدارسازی منابع نیز از اهمیت زیادی برخوردار است. تشکل‌ها باید به نحوی برنامه‌ریزی کنند که منابع مالی به صورت مستمر و پایدار تأمین شوند. در کنار این موارد، بهره‌گیری از روش‌های نوآورانه در تأمین منابع مالی نیز امری ضروری است. روش‌هایی همچون تأمین مالی جمعی، استفاده از فناوری‌های نوین برای جذب کمک‌ها، یا حتی برنامه‌های مبتنی بر اعضای داوطلب و حامیان مالی، می‌تواند منابع جدیدی را وارد چرخه‌ی تأمین مالی تشکل‌ها سازند.

موضوع دیگری که در حوزه منابع مالی لازم است مورد توجه قرار گیرد، توجه به حفظ و نگهداشت حامیان مالی و خیرین است. برای دستیابی تشکل‌ها به منابع مالی مستمر، برقراری روابط بلندمدت و مبتنی بر اعتماد با حامیان مالی، امری اجتناب‌ناپذیر است. این مهم، از طریق شفافیت در نحوه‌ی مصرف منابع، گزارش‌دهی مستمر و نمایان ساختن تأثیرات ملموس فعالیت‌ها بر جامعه، میسر می‌گردد. هنگامی که حامیان مالی و خیرین از نتایج مساعدت‌های خود آگاه گردند و احساس کنند که مشارکت‌های ایشان در مسیر صحیحی هدایت می‌شود، انگیزه‌ی بیشتری برای تداوم حمایت خواهند داشت.

در مجموع، کامیابی و پایداری تشکل‌های اجتماعی، مستلزم اتخاذ راهبردهای جامع و مدون در عرصه‌ی تأمین منابع مالی، تنوع‌بخشی به منابع، مولدسازی و پایدارسازی آن‌ها، بهره‌گیری از رویکردهای نوآورانه و حفظ و توسعه‌ی روابط با حامیان مالی است. این رویکرد جامع، ضمن افزایش تاب‌آوری مالی تشکل‌ها، به آن‌ها امکان می‌دهد تا با تمرکز بر تحقق اهداف اجتماعی خود، نقش مؤثرتری در توسعه‌ی جامعه ایفا نمایند.