انجمن خیریه اتیسم ایران

شایسته تقدیر نخستین جشنواره ملی نشان نیکوکاری

در حوزه خدماتی و حمایتی

در یک صبح آرام زمستانی سال ۱۳۹۲، چند مادر و پدر دور هم جمع شدند؛ کسانی که فرزندانشان دنیایی متفاوت از دیگران داشتند، دنیایی که اغلب در سکوت و نگاه‌های سرد جامعه گم می‌شد. همانجا بود که تصمیم گرفتند سکوت را بشکنند و صدای فرزندانشان شوند. انجمن اتیسم ایران از همین جرقه شکل گرفت؛ حرکتی که نه فقط برای حمایت، که برای ایجاد تغییر در جامعه آغاز شد.

این انجمن مردم‌نهاد، با پشتکار و اشتیاق خانواده‌ها، متخصصان و خیرین پا به میدان گذاشت تا تابوی ناشناخته‌ای به نام اتیسم را به زبانی آشنا برای همگان بدل کند. آموزش، توانمندسازی، و توانبخشی تنها بخشی از مسئولیت‌هایی بود که به دوش کشیدند، اما شاید مهم‌ترین نقش آن‌ها مطالبه‌گری بود: این که اتیسم را از سایه‌های ناآگاهی به روشنای توجه عمومی بیاورند.

سال‌ها تلاش کردند تا قوانین را به نفع فرزندان طیف اتیسم تغییر دهند، بودجه‌های بیشتری برای آن‌ها بگیرند و صدای خانواده‌هایی باشند که زیر بار مشکلات مالی، عاطفی و اجتماعی خم شده بودند. از اصلاح آیین‌نامه‌های معافیت سربازی گرفته تا شناساندن اتیسم به عنوان یک نیاز خاص در سیاست‌های اجتماعی، انجمن اتیسم ایران ثابت کرد که مطالبه‌گری تنها یک شعار نیست، بلکه یک ضرورت است.

امروز، رویای آن‌ها این است: جامعه‌ای دوست‌دار اتیسم. جایی که هیچ کودکی به خاطر تفاوت‌هایش قضاوت نشود و هر خانواده‌ای بداند تنها نیست. شاید مسیر دشواری در پیش باشد، اما این انجمن برای هر گامی که فرزندانشان به استقلال نزدیک‌تر شوند، بی‌وقفه می‌جنگد. چرا که آن‌ها باور دارند، هر صدای کوچک می‌تواند آغازگر تغییرات بزرگ باشد.