یادداشت
محسن سعادت
هفته وقف، فرصتی ناب و ارزشمند است برای یادآوری نقش بزرگ و ماندگار وقف در زندگی فردی و اجتماعی ما. وقف، نه تنها یک عمل خیریه و اقتصادی، بلکه تجلی روح بلند انساندوستی و پیوند عمیق انسان با همنوع است که ریشه در فرهنگ غنی و تاریخ پر افتخار ما دارد. این سنت حسنه، چراغی فروزان است که در تاریکیهای نیاز و محرومیت، راهنمای بسیاری از نیازمندان و محرومان بوده و هست. که از میان خیرین و نیازمندان پلی به آسایش زده است.
وقف فقط دادن مال نیست؛ وقف علمی است که معلمی بدون چشم داشت مالی به نیازمندان میبخشد، وقف گسترش عدالت اجتماعی و وقف احیای فرهنگ و اخلاقی نیکوست. وقف، سرمایهگذاری در آموزش و پرورش، سلامت، هنر و هر زمینهای است که بتواند جامعه را به سمت پیشرفت و تعالی سوق دهد. در واقع، وقف تجلی بخشش بیمرز است که مرزهای مادی را پشت سر میگذارد و به تمامی ابعاد زندگی انسانی نفوذ میکند.
در هفته وقف، همه ما به اهمیت این احسان ماندگار پی میبریم و درمییابیم که وقف، نه فقط اهدای مال، بلکه سرمایهگذاری در آیندهای بهتر و آبادتر برای جامعه است. هر وقف، تکهای از محبت و امید است که دست به دست میشود تا چراغ دل نیازمندی خاموش نشود، وقف چرخ زندگی هزاران انسان را به حرکت درآورد و شکوفایی را به ارمغان بیاورد.
ایرانِ ما، سرزمینی است پر از نیکوکارانی که نیکی را تنها در اعداد و ارقام را نمیسنجند. نیکوکاری در این دیار، حتی در همراهی یک سالمند برای عبور از خیابان یا لبخندی گرم بر لبان غمگین، تجلی مییابد. این جلوههای کوچک مهربانی، سرمایهای بیقیمت است که نشان از بزرگی روح و عمق فرهنگ ما دارد.
تقدیر از نیکوکاران نباید محدود به هفته وقف شود ما باید همیشه صمیمانه دست گرم خیرین را بفشاریم و برای همراهی بی دریغشان سپاسگذارشان باشیم. به همین دلیل ما جشنواره ملی نشان نیکوکاری را بنا نهادیم. جشنواره نشان نیکوکاری فرصتی است تا چهرههای درخشان نیکوکاری و وقف را ارج نهیم؛ کسانی که با دستانی سخاوتمند، بار سنگین نیازمندان را سبک کرده و راهی روشن برای دیگران میسازند. این جشنواره تنها یک مراسم تقدیر و اهدای تندیس نیست، بلکه انگیزهای است برای گسترش مهر و سخاوت در جامعه.
هفته وقف، ما را به اندیشهای ژرفتر و تعهدی پایدارتر نسبت به فرهنگ نیکوکاری فرا میخواند تا همه با هم، در مسیر ساختن فردایی روشنتر و جامعهای عدالتمحور گام برداریم. باشد که وقف، همچون نوری همیشه تابان، راهگشای زندگی و آرامش دلهای بسیاری باشد و یادآور آن باشد که بخشیدن، بزرگترین سرمایه انسان است.
بیایید در این ایام گرانبها، بیش از همیشه به معجزه وقف و نیکوکاری باور داشته باشیم که با هر عمل کوچک و بزرگمان، آن را زنده نگه داریم. زیرا وقف واقعی، جاری شدن مهر در دلهاست؛ نوری که هرگز خاموش نمیشود و جامعهای عادلانهتر و مهربانتر میسازد جامعهای که درد یکی درد همه است و خوشبختی معنای انفرادی ندارد و اثریست جمعی.
